7/A'RÂF-40: İnnellezîne kezzebû bi âyâtinâ vestekberû anhâ lâ tufettehu lehum ebvâbus semâi ve lâ yedhulûnel cennete hattâ yelicel cemelu fî semmil hiyât(hiyâti) ve kezâlike neczîl mucrimîn(mucrimîne).
Muhakkak ki âyetlerimizi yalanlayanlar ve onlara kibirlenenler; onlara gök kapıları açılmaz (ruhlarını hayatta iken Allah’a ulaştıramazlar). Deve (veya urgan) iğne deliğinden geçmedikçe cennete giremezler. Mücrimleri (suçluları) işte böyle cezalandırırız. 

Bu âyet-i kerimenin kimleri muhtevasına aldığını âyette geçen kavramlar itibariyle, bu biliyoruz. Bunların asla cennete giremeyecek mücrimler olduğu, bu mücrimlerin Furkân Suresinin 31. âyet-i kerimesinde zikredildiği gibi Allahû Tealâ’nın peygamberlerine düşman olduklarını anlıyoruz. Allahû Tealâ buyuruyor ki:

25/FURKÂN-27: Ve yevme yeadduz zâlimu alâ yedeyhi yekûlu yâ leytenîttehaztu mear resûli sebîlâ(sebîlen).
Ve o gün, zalim ellerini ısırır: “Keşke resûlle beraber (Allah’a giden) bir yol ittihaz etseydim.” der.
25/FURKÂN-28: Yâ veyletâ leytenî lem ettehız fulânen halîlâ(halîlen).
Yazıklar olsun, keşke ben filanı (o kişiyi) dost edinmeseydim.
25/FURKÂN-29: Lekad edallenî aniz zikri ba’de iz câenî, ve kâneş şeytânu lil insâni hazûlâ(hazûlen).
Andolsun ki; bana zikir (Kur’ân’daki ilim) geldikten sonra beni zikirden saptırdı ve şeytan, insana yardımı engelleyendir.
25/FURKÂN-30: Ve kâler resûlu yâ rabbi inne kavmîttehazû hâzel kur’âne mehcûrâ(mehcûran).
Ve resûl: “Ey Rabbim! Muhakkak ki benim kavmim, bu Kur’ân’dan ayrıldı (Kur’ân’ı terketti).” dedi.
25/FURKÂN-31: Ve kezâlike cealnâ li kulli nebîyyin aduvven minel mucrimîn(mucrimîne), ve kefâ bi rabbike hâdiyen ve nasîrâ(nasîran).
Ve işte böylece nebîlerin hepsine mücrimlerden düşman kıldık. Ve senin Rabbin, hidayete erdiren ve yardımcı olarak kâfidir.

Allahû Tealâ’nın nebîlerine düşman olan mücrimlerin, Furkan-27’ye dayanarak zâlimler olduğunu söyliyebiliriz. Bu zalimler kendileri Allah’a ulaşmayı dilemedikleri gibi başkalarının dilemesine de mâni olan yeryüzünde fesat çıkaran kişiler olduğunu anlıyoruz. Zâlim oldukları için dünya hayatında asla kendilerine gök kapıları açılmaz. Nitekim A’râf-38 ve 39’da Allahû Tealâ buyuruyor ki:

7/A'RÂF-38: Kâledhulû fî umemin kad halet min kablikum minel cinni vel insi fîn nâr(nâri), kullemâ dehalet ummetun leanet uhtehâ, hattâ izeddârekû fîhâ cemîân kâlet uhrâhum li ûlâhum rabbenâ hâulâi edallûnâ fe âtihim azâben di'fen minen nâr(nâri) kâle li kullin di'fun ve lâkin lâ ta'lemûn(ta'lemûne).
(Allahû Tealâ) buyurdu: “Sizden önce geçmiş olan, ateşte bulunan insan ve cin topluluğuna girin. Her ümmet, her girişte (dahil olduğu zaman) hepsi orada ard arda toplanınca (sapmalarına sebep olan) kardeşlerine lânet ettiler. Sonrakiler, öncekiler için: “Rabbimiz, bizi dalâlette bırakanlar işte bunlar, artık onlara ateşten iki kat azap ver.” dediler. Allahû Tealâ: “Hepiniz için iki kat (azap vardır). Fakat siz bilmezsiniz.”
 
İki kat azabın sahibi olmaları kendilerinin kazandığı günahların yanında dalâlatte kalmasına sebep oldukları insanların bir kısım günahlarını Nahl-25’e göre yüklenmelerinden kaynaklanıyor.

16/NAHL-25: Liyahmilû evzârehum kâmileten yevmel kıyâmeti ve min evzârillezîne yudıllûnehum bi gayri ilm(ilmin), e lâ sâe mâ yezirûn(yezirûne).
Kıyâmet günü, onların kendi günahlarının tamamını yüklendikten başka, ilimleri olmaksızın dalâlette kalmasına sebep oldukları kimselerin günahlarından (da) yüklenmeleri için. Yüklendikleri şey ne kadar kötü, öyle değil mi?

7/A'RÂF-39: Ve kâlet ûlâhum li uhrâhum fe mâ kâne lekum aleynâ min fadlin fe zûkûl azâbe bimâ kuntum teksibûn(teksibûne).
Ve onların evvelkileri, sonrakilere: “Sizin bizden bir üstünlüğünüz yok. Öyleyse kazanmış olduğunuz şeyler sebebiyle azabı tadın.” dediler.

A’râf Suresinin 38. âyet-i kerimesinde, özellikle cehenneme giden insanların ateşe çağıran imamlara tâbî olduğundan ve  onların sapmasına sebep olan insanlardan bahsedilmektedir. 
Konumuz olan âyet-i kerime  A’râf-40’tı. Ve şimdi A’râf-41’e geliyoruz. Allahû Tealâ buyuruyor ki:

7/A'RÂF-41: Lehum min cehenneme mihâdun ve min fevkıhim gavaş(gavaşın) ve kezâlike neczîz zâlimîn(zâlimîne).
Onlar için cehennemde (ateşten) bir döşek ve üzerlerinde(ateşten) örtüler vardır. Ve zalimleri işte böyle cezalandırırız.

Konumuz olan âyetlerin açıklamasına geldik. Allah’ın âyetlerini yalanlayanlara ve mürşide karşı kibirli olanlara gök kapıları açılmaz. Deve iğne deliğinden geçinceye kadar onlar, asla cennete giremezler. Bir başka deyimle yeryüzünde fesat çıkaran bu insanlar, Allah’ın kalplerini tab ettiği; kurtuluşa ulaşmaları imkânsız olan kişilerdir. Bunlar aynı zamanda Allah’a dünya hayatında ulaşmayı yalanlayanlardır. Yunus-45 bunu net olarak bize veriyor.

10/YÛNUS-45: Ve yevme yahşuruhum keen lem yelbesû illâ sâaten minen nehâri yete ârefûne beynehum, kad hasirellezîne kezzebû bi likâillâhi ve mâ kânû muhtedîn(muhtedîne).
Ve o gün (Allahû Tealâ), gündüzden bir saatten başka kalmamışlar (bir saat kalmışlar) gibi onları toplayacak (haşredecek). Birbirlerini tanıyacaklar (aralarında tanışacaklar). Allah’a mülâki olmayı (Allah’a ölmeden önce ulaşmayı) yalanlayanlar, hüsrandadır (nefslerini hüsrana düşürdüler). Ve hidayete eren kimse(ler) olmadılar (ruhlarını ölmeden evvel Allah’a ulaştıramadılar).

Allahû Tealâ buyuruyor ki:

32/SECDE-28: Ve yekûlûne metâ hâzel fethu in kuntum sâdikîn(sâdikîne).
Ve eğer siz sadık(lar)sanız, "Bu fetih ne zaman?" derler.

Allahû Tealâ Secde-29’da da buyuruyor ki:

32/SECDE-29: Kul yevmel fethi lâ yenfeullezîne keferû îmânuhum ve lâ hum yunzarûn(yunzarûne).
De ki: "Fetih günü, kâfir olanlara (Allah’a ulaşmayı dilemeyenlere) îmânları bir fayda vermez ve onlara süre verilmez."

Ölümle birlikte herkese gök kapıları açılır. Ölümle birlikte herkes fetih kapısından geçer. Ama o noktaya gelene kadar kişi Allah’a ulaşmayı dilememiş, îmân etmemişse onun îmânı ona fayda vermez. Yani gök kapıları dünya hayatında onlara açılmaz. Secde Suresinin 11. âyet-i kerimesinde Allahû Tealâ buyuruyor ki:

32/SECDE-11: Kul yeteveffâkum melekul mevtillezî vukkile bikum summe ilâ rabbikum turceûn(turceûne).
De ki: "Size vekil kılınan ölüm meleği, sizi vefat ettirecek (öldürecek). Sonra Rabbinize döndürüleceksiniz."

Ölüm olayı nasıl gerçekleşir? Fizik vücut hücrelerden oluşmaktadır. Her hücre içinde elektrik üreteçleri olan mitakondriler vardır ve elektrik üretirler, elektrik alanları Elektromanyetik alanlar oluştururlar. Elektromanyetik alanlar sebebiyle fizik vücut, N kutbuyla ruhu, S kutbuyla nefsi kendisine çeker. Ama mitakondrilerdeki üretimi vazifeli melekler durdurunca kişi müteveffâ kılınınca; o zaman elektrik alanlarının yok olması onun doğal sonucu olarak manyetik alanları da ortadan kaldırır. Bu sefer fizik vücut artık nefsi ve ruhu kendisine çekebilecek bir muhtevada değildir. Fizik vücut, nefs ve ruh için bir görüntüdür. Görüntü olması hasebiyle, o zaman vazifeli ölüm melekleri ruhu yedeğine almak suretiyle 7 katlık gökleri bir bir geçerler. Yani her gök katında gök kapısı açılır onlara. O kapılardan geçmek suretiyle Allah’ın Zat’ına ulaştırırlar.

Öyleyse ölümle birlikte gök kapıları herkese açılır. Ama âyet-i kerimede zikredildiği gibi onlara gök kapıları açılmaz. Gök kapıları kendilerine açılmayanların, dünya hayatını yaşarken tebliğe muhatap olmalarına rağmen tebliğe ilgisiz kalanlar, Allah’a ulaşmayı dilemeyenler, tebliğciyi yalanlayanlar ve özelikle Allahû Tealâ’nın kalpleri tab ettiği mücrimlerdir. “Onlara gök kapıları açılmaz; ruhlarını hayattayken Allah’a ulaştırılmazlar; deve veya urgan iğne deliğinden geçmedikçe cennete girmezler.”

Sevgili kardeşlerim! Bu insanlar, cehenneme gidecekse cehennem onlar için bir ebedî yerdir. Cennetlikler de cehenneme gideceklerdir ama cennetlikler için cehennem bir görüntü yeridir. Cehennemlikler içinse bir kalıcı yerdir. Bu bakımdan âyetleri yalanlayanlar ve mürşide karşı kibirli olan insanlar, hanif dîninin ilk iki safhasını yerine getirmedikleri için Kur’ân’daki İslâm’ın temeli de bu ilk iki safha olması hasebiyle bundan sonraki safhaların hiç birisini yaşamayacak olanlardır. Onlar, dîni yaşadıklarını zannederler ama asla dîni hayatı yaşayamazlar ve gök kapıları kendilerine açılmadığı için onlar asla cennete giremezler. Bu insanlara yoldan çıkardıkları diğer insanlar da onlara lânet ederler.

Bir insan dünya hayatını yaşarken belli bir süre içerisinde kendisine düşeni yapmadığı için yerinde saymaz. Devamlı olarak derecat kaybeder, kalbindeki karanlıklar artar. Ve bir müddet sonra devamlı olarak kişiye tebliğ ulaştığı zaman bu sefer kendisi dilemediği gibi tebliğciye karşı çıkmak suretiyle başkalarının da dilemesine mâni olur. İşte âyet-i kerimenin muhtevasında yer alan zâlimler böyle insanlardır. Bu insanlar kendileri hidayeti dilemedikleri gibi başkalarının da dilemesine mâni olan insanlardır ve onlara hayattayken gök kapıları açılmaz.
 
Allah hepinizden razı olsun.

A.R.O. KARDEŞİM .GÖNLÜNE SAĞLIK.